Μήνες πριν την καταστροφική έκρηξη της 26ης Ιανουαρίου 2026, η διαρροή προπανίου στη βιομηχανία «Βιολάντα» είχε γίνει αντιληπτή, αλλά αγνοήθηκε. Οι εργαζόμενοι καταθέτουν σοκαριστικές λεπτομέρειες για την αδιαφορία της διοίκησης και την έλλειψη μέτρων ασφαλείας, που οδήγησαν στον θάνατο πέντε γυναικών.
Η τραγωδία στη «Βιολάντα» δεν ήρθε ξαφνικά. Η διαρροή προπανίου, που προκάλεσε την έκρηξη, είχε παρατηρηθεί μήνες πριν, αλλά η διοίκηση και οι ιδιοκτήτες της εταιρείας φαίνεται ότι αγνόησαν τον κίνδυνο. Η ανεπάρκεια στα μέτρα ασφαλείας, η έλλειψη εκπαίδευσης των εργαζομένων και η απουσία σχεδίων εκκένωσης κατέληξαν σε θάνατο πέντε ανύποπτων γυναικών.
Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι περιγράφουν με απόλυτη ειλικρίνεια την κατάσταση πριν την έκρηξη:
-
Εργάτης 1, 31 ετών, δύο μήνες στη «Βιολάντα»: Ανέφερε μυρωδιά προπανίου ήδη από τις πρώτες ημέρες, η οποία μεταβαλλόταν έντονα. Παρά τις αναφορές του στους προϊσταμένους, κανένα μέτρο δεν λήφθηκε. Δεν είχε εκπαιδευτεί σε διαδικασίες αντιμετώπισης πυρκαγιάς και δεν γνώριζε πώς να αντιδράσει σε περίπτωση φωτιάς στον φούρνο. Σύστημα καμερών υπήρχε, αλλά η χρήση του παρέμενε αδιευκρίνιστη, ενώ σχέδια εκκένωσης και εκπαίδευση δεν εφαρμόστηκαν ποτέ.
-
Εργάτρια 2, 28 χρόνια στη «Βιολάντα»: Επισημαίνει ότι καμία συντήρηση δεν γινόταν στη Β’ Πτέρυγα, παρά την παρουσία οσμής υγραερίου και επικίνδυνων καλωδιώσεων. Αναφέρει ότι οι έλεγχοι από τον ΕΦΕΤ ήταν τυπικοί και ουσιαστικά δεν κάλυπταν την αλήθεια για την κατάσταση των εγκαταστάσεων. Ακόμη και σε προηγούμενες μικρές πυρκαγιές, οι εργαζόμενοι αντιμετώπιζαν οι ίδιοι τον κίνδυνο, με τη βοήθεια της πυροσβεστικής μόνο όταν χρειαζόταν.
-
Εργάτης 3, 27 ετών, 14 μήνες στη «Βιολάντα»: Περιγράφει την ώρα της έκρηξης σαν έναν κρότο χειροβομβίδας, με την οροφή και εξαρτήματα να εκσφενδονίζονται. Κατάφερε να βγει από το ζυμωτήριο και να επικοινωνήσει με τις αρχές, προσπαθώντας να βοηθήσει τους συναδέλφους του. Βρήκε τις φίλες του τραυματισμένες και ακινητοποιημένες, ενώ το κτήριο καταστρεφόταν ολοσχερώς.
Η ιστορία της «Βιολάντα» αναδεικνύει μια αλήθεια πικρή: η τραγωδία δεν ήταν τυχαία, αλλά προαναγγελθείσα. Η δημοσιοποίηση των μαρτυριών των εργαζομένων αποτελεί έναν ελάχιστο φόρο τιμής στα θύματα και μία προειδοποίηση για την αξία της ασφάλειας και της πρόληψης.
