Πριν από τα air condition, η δροσιά αναζητούνταν έξω από το σπίτι.
Για τις νεότερες γενιές, ο ύπνος σε μια ταράτσα μπορεί να ακούγεται ασυνήθιστος.
Για αρκετούς κατοίκους της παλιάς Αθήνας, όμως, η αναζήτηση δροσιάς σε εξωτερικούς χώρους ήταν μια πρακτική απάντηση στις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού.
Χωρίς κλιματιστικά και με περιορισμένες δυνατότητες ψύξης, οι οικογένειες προσπαθούσαν να αξιοποιήσουν τις αυλές, τα μπαλκόνια και τις ταράτσες των σπιτιών τους.
Η ζέστη μέσα στα σπίτια
Τα παλαιότερα σπίτια δεν είχαν πάντα επαρκή θερμομόνωση.
Κατά τη διάρκεια μιας ιδιαίτερα ζεστής ημέρας, η θερμότητα συσσωρευόταν στο εσωτερικό των κτιρίων και μπορούσε να παραμένει αισθητή για πολλές ώρες μετά τη δύση του ήλιου.
Οι ανοιχτοί χώροι προσέφεραν σε ορισμένες περιπτώσεις καλύτερο αερισμό και μεγαλύτερη αίσθηση δροσιάς.
Στρώματα κάτω από τον ουρανό
Σε κάποιες οικογένειες υπήρχε η συνήθεια να μεταφέρονται στρώματα ή κρεβάτια σε υπαίθριους χώρους.
Η ταράτσα μετατρεπόταν προσωρινά σε χώρο ξεκούρασης, ιδιαίτερα όταν οι νυχτερινές θερμοκρασίες ήταν υψηλές.
Η πρακτική αυτή εξαρτιόταν από τη διαμόρφωση του σπιτιού, τις συνθήκες ασφάλειας και τις συνήθειες κάθε οικογένειας.
Οι βραδιές της γειτονιάς
Οι καλοκαιρινές νύχτες είχαν και έντονο κοινωνικό χαρακτήρα.
Οι γείτονες συζητούσαν στις αυλές, οι οικογένειες κάθονταν στα μπαλκόνια και οι εξωτερικοί χώροι αποκτούσαν ζωή μετά τη δύση του ήλιου.
Η απουσία των σημερινών τεχνολογικών μέσων ψυχαγωγίας έκανε αυτές τις συναντήσεις ακόμη πιο σημαντικές.
Από τις ταράτσες στα κλιματιστικά
Με την πάροδο του χρόνου, η τεχνολογία άλλαξε τις συνήθειες των κατοίκων.
Ο ηλεκτρικός ανεμιστήρας και στη συνέχεια το κλιματιστικό προσέφεραν νέους τρόπους αντιμετώπισης της ζέστης.
Σήμερα, οι παλιές εικόνες με στρώματα στις ταράτσες αποτελούν μέρος των αναμνήσεων μιας διαφορετικής Αθήνας, όπου η καθημερινή ζωή ήταν περισσότερο συνδεδεμένη με τους υπαίθριους χώρους.
