Η εξήγηση βρίσκεται στον τρόπο που χτίστηκε η μεταπολεμική πόλη.
Όποιος έχει μετακομίσει σε παλιά πολυκατοικία της Αθήνας γνωρίζει καλά το πρόβλημα. Το ασανσέρ μπορεί να χωρά δύο ή τρία άτομα, αλλά δυσκολεύεται να εξυπηρετήσει τη μεταφορά επίπλων, μεγάλων αντικειμένων ή ενός παιδικού καροτσιού.
Η εικόνα αυτή είναι συνηθισμένη σε πολλές πολυκατοικίες που κατασκευάστηκαν κατά τις δεκαετίες της έντονης ανοικοδόμησης.
Οι λόγοι συνδέονται με τις αρχιτεκτονικές επιλογές της εποχής, τους διαθέσιμους χώρους και τις διαφορετικές ανάγκες των κατοίκων.
Η εποχή της αντιπαροχής
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αθήνα γνώρισε μεγάλη πληθυσμιακή και οικοδομική ανάπτυξη.
Η αντιπαροχή συνέβαλε στη γρήγορη αντικατάσταση πολλών χαμηλών κτιρίων από πολυκατοικίες.
Σε αρκετά οικόπεδα, ο διαθέσιμος χώρος ήταν περιορισμένος και οι σχεδιαστές έπρεπε να χωρέσουν διαμερίσματα, κλιμακοστάσια, φωταγωγούς και ανελκυστήρες.
Διαφορετικές ανάγκες από τις σημερινές
Οι προδιαγραφές και οι αντιλήψεις για την προσβασιμότητα ήταν διαφορετικές από εκείνες που ισχύουν σήμερα.
Η δυνατότητα χρήσης ενός ανελκυστήρα από άτομα με αναπηρία ή με περιορισμένη κινητικότητα δεν αποτελούσε πάντοτε κεντρικό στοιχείο του σχεδιασμού.
Έτσι, δημιουργήθηκαν μικροί θάλαμοι και στενές είσοδοι, που σήμερα προκαλούν σημαντικές δυσκολίες.
Μπορεί να μεγαλώσει ένα παλιό ασανσέρ;
Η αναβάθμιση ενός ανελκυστήρα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μπορεί να αυξηθεί και το μέγεθός του.
Οι δυνατότητες εξαρτώνται από τις διαστάσεις του φρεατίου, τη στατική διαμόρφωση του κτιρίου και τις ισχύουσες τεχνικές απαιτήσεις.
Για οποιαδήποτε ουσιαστική αλλαγή απαιτείται αξιολόγηση από αρμόδιο μηχανικό και εξειδικευμένο συνεργείο.
Τα μικρά ασανσέρ αποτελούν, τελικά, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς οι επιλογές μιας παλαιότερης εποχής εξακολουθούν να επηρεάζουν τη ζωή στις σύγχρονες πόλεις.
