Νέο πλαίσιο για την καταναλωτική πίστη προωθεί το υπουργείο Ανάπτυξης, θέτοντας ανώτατα όρια στις χρεώσεις και στο συνολικό κόστος αποπληρωμής καταναλωτικών δανείων, πιστωτικών καρτών και άλλων μορφών χρηματοδότησης χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις. Η ρύθμιση, η οποία αναμένεται να τεθεί σε ισχύ από τον Νοέμβριο του 2026, φιλοδοξεί να περιορίσει φαινόμενα υπερχρέωσης και να ενισχύσει τη διαφάνεια στις συναλλαγές μεταξύ πιστωτικών ιδρυμάτων και καταναλωτών.
Το νομοσχέδιο ενσωματώνει ευρωπαϊκές οδηγίες για την καταναλωτική πίστη και αφορά δάνεια έως 100.000 ευρώ που δεν συνοδεύονται από εμπράγματες εγγυήσεις. Στο επίκεντρο βρίσκεται η θέσπιση ανώτατου ορίου στο συνολικό ποσό που θα μπορεί να κληθεί να καταβάλει ο δανειολήπτης σε βάθος χρόνου, με στόχο να αποτραπούν υπέρμετρες επιβαρύνσεις από τόκους, προμήθειες και λοιπές χρεώσεις.
Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του υπουργείου, το συνολικό κόστος αποπληρωμής δεν θα μπορεί να υπερβαίνει κατά ένα συγκεκριμένο ποσοστό το αρχικό κεφάλαιο του δανείου. Η πρόβλεψη αυτή αποσκοπεί στον περιορισμό πρακτικών που οδηγούν σε σημαντική διόγκωση των οφειλών, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις καταναλωτικών δανείων και πιστωτικών καρτών όπου οι επιβαρύνσεις συχνά αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου.
Παράλληλα, το νέο πλαίσιο προβλέπει αυστηρότερους κανόνες ενημέρωσης των καταναλωτών πριν από τη σύναψη μιας σύμβασης, καθώς και ενισχυμένα δικαιώματα υπαναχώρησης. Μεταξύ των μέτρων που εξετάζονται περιλαμβάνεται η δυνατότητα ακύρωσης της σύμβασης εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος, ώστε οι πολίτες να μπορούν να επανεξετάζουν την απόφασή τους χωρίς πρόσθετες οικονομικές επιβαρύνσεις.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στις ψηφιακές χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, καθώς ολοένα μεγαλύτερο μέρος των δανειακών προϊόντων διατίθεται μέσω διαδικτυακών πλατφορμών και εφαρμογών. Το νομοσχέδιο προβλέπει αυξημένες υποχρεώσεις διαφάνειας για τους παρόχους και σαφέστερη παρουσίαση των όρων χρηματοδότησης, ώστε οι καταναλωτές να γνωρίζουν εκ των προτέρων το πραγματικό κόστος του δανεισμού.
Η παρέμβαση έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η διαχείριση του ιδιωτικού χρέους παραμένει στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Παρά τη σημαντική εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος τα τελευταία χρόνια, τα νοικοκυριά εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν αυξημένες πιέσεις από το κόστος δανεισμού και τις γενικότερες ανατιμήσεις στην οικονομία.
Κυβερνητικοί παράγοντες υποστηρίζουν ότι η νέα νομοθεσία επιδιώκει να διαμορφώσει ένα πιο ισορροπημένο πλαίσιο στην αγορά καταναλωτικής πίστης, περιορίζοντας τα «ψιλά γράμματα» και τις αδιαφανείς χρεώσεις που συχνά δυσκολεύουν τους πολίτες να αξιολογήσουν το πραγματικό ύψος των υποχρεώσεών τους. Η αποτελεσματικότητα των μέτρων θα κριθεί στην πράξη, καθώς η εφαρμογή τους αναμένεται να επηρεάσει τόσο τις τράπεζες όσο και τις εταιρείες παροχής καταναλωτικής χρηματοδότησης τα επόμενα χρόνια.
